14 mei zetten wij de Werkende Vrouw in de spotlights
Succesvolle organisaties snappen wat werkende vrouwen willen (#wwvw). Ze geven vrouwen een volwaardige plaats in hun organisatie. Ze denken na over zaken als flexibel werken, doorstroom van vrouwen, verlofregelingen en kinderopvang. Waarom? Omdat ze beseffen dat een ‘female touch’ in een organisatie onmisbaar is. Succesvolle organisaties snappen de groeiende invloed van vrouwen in de wereldeconomie. Ze snappen dat hun smaak en voorkeuren niet te onderschatten zijn. Ze snappen dat vrouwen grotendeels bepalen hoe we ons geld en onze tijd spenderen. En dat vrouwen steeds invloedrijker en onafhankelijker worden. Als organisatie kun je dus niet om een ‘female touch’ heen: vrouwen horen in het DNA van een organisatie.
Helaas lijkt deze ‘female touch’ – mede door de recessie en bezuinigingen – op dit moment in rap tempo te verdwijnen. Het wordt vrouwen door organisaties en door regelgeving vanuit de overheid niet makkelijk gemaakt om volwaardig en op niveau onderdeel uit te maken van het arbeidsproces. Sleutelposities worden door mannen gedomineerd. Vrouwen worden gepasseerd voor functies, omdat ze ‘zakelijke avondafspraken niet aankunnen’ of ‘op korte termijn wel eens zwanger kunnen worden’. En ga zo maar door. Met een desastreus effect voor de langere termijn.
Daarom willen wij NU actie ondernemen. Op maandag 14 mei, de dag na Moederdag, geven wij massaal de ‘female touch’ door aan alle organisaties, instellingen en overheden die nog een duwtje in de rug nodig hebben. Op 14 mei zetten wij de Werkende Vrouw in de spotlights. Omdat er nog zoveel te winnen valt.
14 mei is er voor de Werkende Vrouw, omdat:
zij niet met de pakken neerzit of haar motivatie verliest
als zij voor een promotie wordt gepasseerd omdat ze vrouw is
zij uitdagend werk en persoonlijke ontwikkeling belangrijk vindt
en zij voor haar ambities de hoge kinderopvangkosten trotseert
zij ondanks dat ze met scheve ogen wordt aangekeken als zij om 5 uur het kantoor verlaat uit loyaliteit naar haar werkgever
zorgt dat werkzaamheden nooit blijven liggen
zij een ongeëvenaard talent heeft voor jongleren met tijd
en daarbij continue streeft naar de juiste balans tussen werk en privé
14 mei is er voor de Werkende Vrouw, omdat
zij alleen haar kinderen een toekomst kan geven als zij die zelf heeft
….èn 14 mei is er ook voor alle intelligente beleidsmakers, die zien dat het anders moet. Voor alle leiders die voor de werkende vrouwen hun nek uitsteken. Voor alle CEO’s die vrouwvriendelijk denken èn daar naar handelen. Voor alle organisaties die hun bestaan op lange termijn waarborgen door een duurzaam diversiteitbeleid. Voor alle Productontwikkelaars die aanbod en presentatie op de èchte beïnvloeders afstemmen: vrouwen. Voor alle werkgevers die zorgen voor een optimale benutting van beschikbaar vrouwelijk talent.
Wij staan met elkaar achter èn voor deze Werkende Vrouwen. En jij?
Chantal Evers, four months
Jolanda Holwerda. LOF
Annemie Schuitemaker, Career & Kids
PS. Je kunt ons steunen door zoveel mogelijk te twitteren op 14 mei met #WWVW, ons te liken op Facebook en ons manifest te ondertekenen op Facebook
…omdat ze bereid zijn “hoge kinderopvangkosten trotseren”? Waarom staat er niet “omdat ze bereid zijn hun kinderen in de kleuterleeftijd door vreemden te laten grootbrengen?”. En waarom wordt er nóóit geluisterd naar de vrouwen die dat NIET willen, die dat zàt zijn? Die enorme druk om zich als mannen te gedragen en de kinderen zo veel mogelijk uit te besteden? Die hun eigen kinderen willen kunnen grootbrengen en zelf na school te kunnen opvangen zònder de maatschappij verder te belasten met hoge kosten voor kinderopvang, hetgeen al met al dúúrder is dan de belastinginkomsten van die paar uur extra kùnnen compenseren voor de overheid, en die *juist* omdat ze hun prioriteiten bij de jeugd, de toekomst leggen, *extra* gewaardeerd zouden mogen worden omdat ze daarnaast tot wel 30u per week inzetbaar zijn zodra de kinderen schoolgaand zijn?
Sorry, maar als je je als moeder gedraagt als een doorsnee zakenman, de kinderen wegbrengt (grotendeels op kosten van werkgever en overheid) en daar tevreden over bent zolang jij maar je ego-dingetjes achter je bureau kan doen, dan hoef je beslist geen aparte behandeling, dan hóef je ook niet anders bekeken te worden dan zo’n carriereman. En al zéker geen extra credits, wat mij betreft! Degenen die werk en kinderen wèrkelijk combineren zònder al dan niet betaalde hulp van anderen, dàt zijn heldinnen. Helaas zijn werkgevers (maar ook overheid of uitzendinstanties) hier totaal niet voor te porren, om dit überhaupt mogelijk te maken. Ouderbanen zijn vrijwel alleen maar te vinden in de categorie “flutbaantjes” “tupperwareverkoop”, etc etc. Hoog tijd dat ELKE baan op ELK niveau in te vullen wordt als “ouderbaan’”, ook, en *juist* voor de herintredende vrouwen, die in de kleuterjaren van hun kinderen een schat aan extra levenservaring hebben opgedaan, wat ze op kantoor nooit gelukt was. Think about it!
Zie: http://ouderbanen.topschrift.nl
@ietsist – wat een vreemde tekst!
Ja, ik kan me voorstellen dat deze tekst als vreemd wordt ervaren door carrièretijgers. Heb echter bij een bijeenkomst over werk en gezin, een paar jaar geleden met André Rouvoet, gezien hoe véél initiatieven er zijn, met náme door vrouwen, om werk en gezin ècht te kunnen combineren. Niets daarvan wordt gehonoreerd, overgenomen, of aangemoedigd door de overheid. Alleen nog méér uren maken buiten je gezin, wordt gestimuleerd, door initiatieven als dat van “Deeltijd-Plus”. Als je niet meegaat in de ratrace van werken op tijden dat de baas het van je verlangt, tel je niet mee als vrouw. Kiezen voor het zelf grootbrengen van je kinderen zònder derden, wordt als “minderwaardig” beschouwd. Als “inferieur werk”, dat weer wèl werk is zodra je het een ànder laat doen, tegen betaling. Terwijl we toch allemaal ervaren hebben dat geen werkgever interesse heeft in een herintredende vrouw met jonge kinderen, zelfs al zóu ze die kinderen willen wegbrengen om haar eigen ambities te verwezenlijken. Je bent een risicofactor, je bent èxtra duur. (en voor alleenstaande vaders geldt hetzelfde!). Ik ben daar boos over. Voor mij is het te laat, mijn kinderen zijn inmiddels bijna groot en ik ben nooit meer aan de slag gekomen ondanks bereidheid mijn kinderen dan maar zonder toezicht alleen thuis te laten in een fulltime baan (Ontslagen in een zorgopleiding vanwege een te dure BSO!) (nu succesloos ZZP-er), maar ik wil dat mijn zoon en dochter een keuze hebben straks, en niet het aanrecht domweg verruild wordt voor het harnas van buitenshuis werken, zelfs al heb je daar zelf als ouders misschien nooit voor willen kiezen. Ik ben het moe dat kinderen door sommigen als een soort van “complicerende factor” worden beschouwd, een kostenpost en stressverhoger, iets dat in de weg staat van je persoonlijke glorie en groei. In plaats van dankbaar te zijn dat je de kans krijgt zo’n prachtig klein wezen te helpen grootbrengen. Daar vecht ik voor hun toekomst.