Zomaar op woensdag ochtend word ik niet goed, ik word heel benauwd en val om. Nu gaat mijn levensmotto even niet op; “waar een wil is, is een weg”. Niets van dat alles. Mijn wil telt even niet meer. De ambulance broeders en de huisarts van de huisartsenpost nemen alles over. Ik mag niet meer lopen, en in een brancard ga ik op weg naar het ziekenhuis. Het hele dorp is gelijk in rep en roer: ”Wat zou er gebeurd zijn?” Ik denk altijd dat alles maakbaar is. Maar nu, met een bloeddruk van 80/40 en een hartslag van 34, word ik vervoerd naar het Antoniusziekenhuis. Twee weken geleden gaf ik nog een workshop aan de medewerkers van het Antoniusziekenhuis: “Kinderen …achter het behang of mee naar het werk?” Nu is de titel: “Schuitemaker weg van het werk en mee in de ziekenauto”, meer van toepassing. Na een aantal onderzoeken, echo’s etc, mag ik gelukkig weer naar huis. Maar met een “beladen” familie van mijn vaders kant met veel hartklachten, ben ik “verdacht” en volgende week ga ik weer voor een aantal onderzoeken. Voor alsnog denk ik dat het allemaal meevalt. Ik mag gewoon naar huis.

Maar wat doet dat nu met mij?
Heel veel. Ik moest alles uit mijn handen laten  vallen, overgeven aan de ander, ik ben niet meer “in control”. En dat vind ik lastig, heel lastig. Iedereen in mijn omgeving geeft raad en advies: “Doe even niets, doe rustig aan”. Dat zit niet in mijn aard. En als ondernemer helemaal de stekker eruit halen, dat is lastig, zo niet onmogelijk. Ik ben er niet trots op, maar zal heel eerlijk zijn. Donderdag heb ik weer gewerkt, we hadden de franchiseraad vergadering met een ingeplande workshop. Mijn collega’s verklaarden me voor gek……………….Nu is het vrijdag ochtend en ik heb zowaar een aantal zaken gedelegeerd.

Waarom blog ik dit nu?
Omdat deze gebeurtenis voor mij confronterend en laat zien wat ik altijd predik;  ONE LIFE, JUST LIVE IT! Vitaliteit staat hoog in mijn vaandel, privé (echt gezond eten, 3 keer per week hardlopen, niet roken, geen tot heel weinig alcohol). Daar ligt het niet aan. Waar ligt het dan aan? Let ik dan zelf niet op mijn eigen balans tussen werk en prive, balans tussen energie gevers en energievreters? Teveel willen, teveel doen, stress?
Het is tijd voor een herbezinning, Wat doe ik goed, wat kan anders, wat kan beter? Daar ga ik nu mee aan de gang. Hart- en vaatziekten zijn de belangrijkste doodsoorzaak bij vrouwen. Eén op de 3 vrouwen overlijdt hieraan, dagelijks sterven 57 vrouwen en 51 mannen aan hart- en vaatziekten.  Want ik heb het geluk dat ik een “waarschuwing” kreeg, daar moet ik iets mee doen! En dat wilde ik toch even delen met jullie, vrouwen en mannen.

Annemie Schuitemaker