Hoge drempel na zwangerschapsverlof?
Uit onderzoek blijkt dat veel vrouwen zich onzeker voelen om weer aan het werk te gaan na het zwangerschapsverlof, las ik deze week in een artikel met de titel “Hoge drempel na zwangerschapsverlof”. Interessant dacht ik gelijk en ik ging verder lezen. Mijn haren gingen steeds meer recht overeind. Weer een nieuwe mediahype, die vrouwen aanpraat dat werk en gezin combineren problematische en zwaar is? Of halen we een taboe eindelijk uit de kast?
Kijk ik nu door een roze bril?
Ja inderdaad.
Is het te lang geleden, weet ik niet meer hoe het was? Mijn kinderen zijn immers inmiddels 13, 11 en 9. Ik bleef denken….. Ja de bril was roze geworden. Na Bob ging ik gelijk weer aan het werk na mijn keizersnede, met grote wallen onder mijn ogen. Na Puck ben ik 8 weken na langer thuis gebleven na een keizersnede gevolgd door een ileus (complicatie na de operatie). Wat voelde ik me schuldig, zo schuldig dat ik daarna ontslag heb genomen. Ik had gefaald vond ik…en dat past niet bij een moderne supermoeder (was mijn overtuiging, had ik in mijn hoofd gezet). Na Noor (ik was inmiddels al 40) ging ik gelijk weer aan de slag, ik was toch een supermoeder!?! Bij mijn werkgever was er een nieuw clientenvolgsysteem ed geinstalleerd, ik snapte er niets van. Iedereen was op cursus geweest. Mijn klanten waren overgegaan naar collega’s, ik had een leeg buro……. Aangezien mijn motto is; “waar een wil is, is een weg”, ging ik door….Maar niet meer voor dezelfde werkgever. Ik besloot te starten met Career & Kids. Lachend zeg ik wel eens, dat uit mijn eigen ellende het idee van Career & Kids is ontstaan, zorgen dat vrouwen (en in de loop der tijd ook steeds meer mannen) met veel plezier en zo weinig mogelijke stress, werk en gezin combineren. Mijn levenservaring na 3 kids, mijn werkervaring als coach/trainer, mijn opleidingen en mijn drive, gekoppeld aan de missie en visie, een plan met tools, programma’s ed. Deze ingredienten vormden de basis inhoud van Career & Kids. Het was 2003 en er waren toen weinig tot geen organisaties die zich richten op de mentale coaching werkende moeders (wel op de fysieke fitheid, gym ed.).
Samenspel tussen werkgevers, partners en de vrouwen
Als vrouw krijg je je kind niet alleen, meestal toch? Na 16 weken zwangerschapsverlof, zijn de rollen (die voor de zwangerschap bij moderne stellen goed en gelijk zijn verdeeld) vaak ongelijk. Je zit als vrouw immers toch 16 weken thuis, je kookt, poets, doet de boodschappen. In mijn geval, was het hoogtepunt van de dag, het tijdstip waarop de postbode kwam. En als die te laat was, was ik helemaal van slag. Daarom is het belangrijk dat er samenspel & communicatie/overleg is tussen de werkgever, de partner en de vrouw. Hier volgen een paar tips:
Tips 1> Zorg voordat je weer aan het werkt gaat, je met je partner de taken goed verdeelt, wie doet wat, wie haalt, wie brengt, wie kookt. Gooi de apen van je schouder af. Regel de oppas, eventueel een hulp ed. En regel de calamiteiten. Dat je kind ziek wordt, weet je. Je weet alleen niet wanneer. Een calamiteit = een calamiteit als je hem niet plant.
Tip 2 >Zorg dat je met je leidinggevende en HRM een goed gesprek hebt, voordat je verlof eindigt. Over je taken en verwachte output (Het Nieuwe Werken denkstijl ipv werktijden. Mocht er nog geen HNW zijn bedenk dan welke taken je afstoot als je minder uren gaat werken, 5 dagen in 4 dagen proppen, lukt namelijk nooit). De “taak” van de leidinggevende is om te zorgen dat je eerste werkdag een “feestje” is, een warm welkom zoals ook het geval is wanneer iemand na 16 weken ziekteverlof weer terug komt. Een bloemetje, een “ïnwerk programma”, even tijd nemen om bij te praten wat er gebeurd is in de organisatie. Laten merken dat iedereen blij is dat je er weer bent. In plaats van een leeg kantoor, geen leidinggevende of helemaal geen buro (HNW kan in deze situatie nadelig zijn, dus leidinggevenden 3.0 let op…een kans).
Tip 3>En neem vooral ook IK tijd, tijd om bij te tanken, de kwispelmomenten, tijd voor jezelf, voor je partner. Een week heeft 168 uur, je krijgt nooit een bonnetje met “gefeliciteerd u heeft 20 uur over, zorg dat je die tijd goed besteed, dus ook aan tijd voor jezelf, bijtanktijd!”
Oplossingen en vooral genieten
Het is 2011, de oplossingen en mogelijkheden zijn er. Laten we er gebruik van maken. Wij begeleiden bijvoorbeeld voor een grote ICT dienstverlener zwangeren. Deze werkgever verwoordt dit als volgt: wij ondersteunen de medewerkers bij alle life events. Daarom bieden wij je ondersteuning tijdens het bevallingsverlof bij het vinden van een evenwicht tussen oude en nieuwe rollen. Laten we er geen “zwart gat” van maken! Werk en gezin combineren kan prachtig zijn. Vooral als je Work Life Separation toepast……..even niet werken op de bank thuis met je blackberry. Er zit ook een uitknop op.
Ik ben heel benieuwd de reacties op dit blog zijn, van werkgevers, partners & vrouwen.
Annemie Schuitemaker, vanachter de deur en met een grote glimlach……een weekendje weg geweest met partner: no kids & no blackberry
Herkenbaar verhaal! Net terug van zwangerschapsverlof van derde kindje en ik probeer inderdaad een nieuwe balans te vinden tussen werknemerschap (mijn parttime baan), ondernemerschap (mijn eigen webwinkel) en het moeder- & partnerschap. Dat zijn nogal wat schappen en ook ik herken dat ik de afgelopen maanden (ruim 6 maanden thuis met extra verlof) in een ander patroon terecht ben gekomen waarin ik meer in huis doe. Het kost nu alertheid en goede afspraken om weer in een nieuw patroon te komen.
Toen ik 2 jaar geleden moeder werd merkte ik wat een impact de komst van ons kind had op ons hele leven. Alles verschoof en het bleek flink zoeken naar nieuwe evenwichten. Dat was al een kwestie op zich: aanvankelijk zocht ik namelijk mijn oude en vertrouwde balans en het koste me grote moeite te accepteren dat ik daar niet zonder meer op kon teruggrijpen. Er bleken nieuwe ontwikkeld te moeten worden.
En ik voelde me daarbij ook nog eens ontzettend ukkelig omdat ik, als ik om me heen keek, allemaal vrouwen zag die dat moeiteloos leken te doen. (die interpretaties ook)
Na 5 maanden verlof ging ik weer aan het werk. Ik vond het heerlijk: eindelijk weer doen waar ik goed in was: trainingen geven. Maar die eerste trainingsgroep liep helemaal niet zo lekker: ik leek me wel in een ander universum te bevinden. Ik mistte scherpte, focus. En dat duurde ook wel een flinke tijd. Ik wilde wel maar het leek of mijn lijf en geest een beetje achteraan kwamen.
Al met al kon ik pas, mijn zoon was toen al ruim anderhalf jaar; zeggen dat ik weer tevreden was met hoe het nu ging; fysiek, emotioneel, qua werk, in mn relatie.
Dat hele proces intrigeerde me enorm. En ik ben op onderzoek gegaan met vaag in mn hoofd een idee om wellicht “hier wat mee te doen”. Hoe doen andere moeders dat nou, waar lopen zij tegenaan, hoe gaan ze met de zaken om. En kan het ook anders?
Ik ontdekte oa dat er, inderdaad zoals je schrijft Annemie, een taboe op rust. Het is voor de meesten mensen niet aan de orde om al te zeer te ‘klagen’ over die veranderingen omdat het zuchten al snel wordt opgevat als dat men niet blij zou zijn met het kind. En uit angst de eigen glazen op carrièrekansen in te gooien. Dus gaan de meeste vrouwen gewoon na 16 weken weer aan de slag en zwemmen ze hard om het hoofd maar boven water te houden.
Dat kan anders, vond ik.
En zo is een paar maanden geleden het Moederbedrijf ontstaan: Ik besloot mijn expertise als trainer/coach persoonlijke effectiviteit en communicatie in te zetten voor prille ouders. Ik wil hen ondersteunen in die tropenjaren en een bijdrage leveren aan het vinden van een passende, nieuwe levensvorm.
Omdat ik van mening ben dat stilstaan bij deze fase, aandacht te geven aan alle ontwikkelingen en veranderingen, bijdraagt aan een sneller, makkelijker en voor iedereen acceptabeler ‘herstel’.
Een deel van mijn activiteiten richt ik op bedrijven. Net vanochtend heb ik m’n eerste gesprek gehad bij een groot adviesbureau. Een ‘jong’ bedrijf met veel vrouwen in de moedersfase. Ik hoefde de betreffende HRmanager niets uit te leggen. Het was voor hem volstrekt zonneklaar dat daar werk ligt en dat training en coaching voor deze groep werknemers rendabel is. Want minder kans op uitval en het behoud van goede kennis, kracht en ervaring voor de organisatie.
Vraag echter voor hem was in hoeverre je als werkgever je daarin ‘mengt’: wat is voor de moeder, wat doet de werkgever. Ik heb daar geen pasklaar antwoord op.
Dat zal zoeken blijven naar een goed evenwicht. De eerste taak ligt mijns inziens bij de betreffende moeder maar een werkgever die haar hierin faciliteert door deze fase in het leven van zijn werknemer op zn minst te erkennen draagt in belangrijke mate bij aan het vinden van haar juiste vorm.
Om de wolk wat meer roze te maken ipv donker te laten worden.
Pingback: Bevlogenheid, waarden en verzuim | Career & Kids – Blog
Pingback: Begin bij het begin> zwangerschap & werkende vrouwen | Career & Kids – Blog
Pingback: Deeltijd Bevallingsverlof een briljant wetsvoorstel of een verkeerd signaal? | Career & Kids – Blog