Werk en mantelzorg combineren

Oma’s en opa’s worden vaak de oppas van de kleinkinderen! Tegelijkertijd worden wij steeds vaker de “oppas” van onze ouders. Ook dit is de werkelijkheid anno 2011 en is soms lastiger te plannen en mee om te gaan dan een kind met griep. Een op de acht medewerkers van bedrijven en organisaties is een mantelzorger, de work life balance is vaak een knelpunt. Mr. Sandra Kruijt en drs. Gabor Mooij hebben samen een e-paper geschreven over mantelzorg en personeelsbeleid. Hun belangrijkste conclusie is dat een werkgever structureel moet letten op signalen die erop duiden dat een werknemer moeite heeft met het combineren van arbeid en zorg. Kuijt en Mooij pleiten voor een “zorggesprek” tussen werkgever en werknemer.

Help, mijn moeder is ziek!

In november 2009 werd mijn kerngezonde moeder, die wekelijks ruim 80 kilometer wandelt in een tempo dat ik niet kan bijhouden, plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Van de een de andere dag was ze hartpatiënt. Ze mocht haar bed niet meer uit. Ik liet alles uit mijn handen vallen en scheurde naar Limburg vanuit Schoonrewoerd. Ze werd gedotterd en de uitslag was slecht. Ze moest waarschijnlijk een open-hart operatie ondergaan. Daar zat ik in Limburg, geheel van slag, mijn moeder van slag (van vader is 5 jaar geleden overleden) en mijn oudste zoon was jarig (hij werd 12). Dus ik voelde me letterlijk in 2 stukken gescheurd. Ik wilde bij hem zijn en ik wilde bij mijn moeder zijn. En mijn werk….dat was even prioriteit 99 of zo geworden. De Blackberry moest uit in het ziekenhuis, dus als het even kon, rende ik het hypermoderne ziekenhuis in Sittard uit, Blackberry aan, rende weer naar binnen. En zo viel ik wel 5 kilo af (was ook hard nodig hoor). Af en toe ging ik weer naar Schoonrewoerd en de dag daarna zat ik om 06.00 uur weer in de auto op weg naar Sittard (en dat is voor een nachtmens als ik ben echt geen makkie). Kortom de wallen onder mijn ogen, werden steeds groter. Gelukkig viel het uiteindelijk mee en had mijn moeder “slechts” het Prinz Metal Syndroom en kon ze na 3,5 week het ziekenhuis weer verlaten, met een hele dosis medicatie, zonder open-hart operatie. Het gaat nu weer uitstekend en ze wandelt weer als vanouds. Maar het had ook heel anders kunnen gaan. Over de misc(r)ommunicatie met de specialisten zal ik het nu niet hebben. Echter ik heb vanaf dat moment het gevoel gehouden dat de rollen zijn omgedraaid, ik de moeder en mijn moeder het kind. “Mam, eet je goed? Mam ben je naar de dokter geweest?”. 

Ouders worden de kinderen & de kinderen worden ouders?

Ik herken me geheel in de e-paper en vind het heel goed dat dit onderwerp belicht wordt. Work/life integration,- separation of -balance is meer dan alleen werk en kids. Onze ouders worden steeds ouder, wij krijgen op steeds latere leeftijd kinderen (ik was een van die “oudere moeders” die op haar 40-ste haar derde kind kreeg), ouders en kinderen wonen steeds verder van elkaar vandaan (mijn hele familie woont inclusief neven en nichten nog in Limburg, ik ben de dissonant van de familie). Er is geen pasklare oplossing, maar duidelijk, open en eerlijk zijn, in gesprek gaan en blijven voor werkgevers en werknemers is essentieel. Ook hier kan HNW weer een belangrijke rol spelen, plaats- en tijdsonafhankelijk werken. Maar ook vooral meer flexibele vormen van arbeid. De flexibele schil, steeds meer ZZPers ed. Ik was blij dat ik destijds al eigen baas was en de boel de boel kon laten en bij mijn moeder kon zijn. Ik ben erg benieuwd naar de reacties van anderen op dit onderwerp en vooral wat we van elkaar kunnen leren! Ik ga nu even mijn moeder bellen, ze moet morgen op controle naar het ziekenhuis en wil haar nog even een hart onder de riem steken.
Annemie Schuitemaker, vanachter de bekende desktop en achter de deur.
PS. Voor de e-paper zie ww.priorities.nl/public/files/Mantelzorgpaper.pdf of uitgaven.mooij.info/mantelzorgpaper.pdf